تکوین؛ نامه‌ای عاشقانه به زمیننویسنده: حسن بردال
۱۳۹۳/۰۷/۲۰

نمایشگاه بزرگی از مجموعه‌ی تکوین آخرین پروژه‌ی سباستیائو سالگادو عکاس مشهور برزیلی مقیم فرانسه در مرکز بین‌المللی عکاسی (ICP) در نیویورک در حال برگزاری است.

این نمایشگاه که از 28 شهریور (19 سپتامبر 2014 ) آغاز شده و تا 21 دی‌ماه (11 ژانویه 2015) ادامه دارد، پذیرای 200 عکس دیدنی و جذاب سیاه و سفید از پروژه‌ی بزرگ این عکاس مشهور جهان است. سرپرستی و طراحی این نمایشگاه بر عهده‌ی لِلیا وانیک همسر و همراه همیشگی سالگادو بوده است.

تکوین که برای اولین بار در آمریکا ارائه می‌شود از یک سال گذشته تاکنون در گالری‌ها و موزه‌های مختلفی در جهان به نمایش گذاشته شده، از جمله می‌توان به موزه تاریخ طبیعی لندن، موزه رویال اونتاریو در تورنتو، موزه آرا پکیس در رم و موزه خاردیم بوتانیکو در ریودوژانیرو و نمایشگاه‌هایی در سوئیس، فرانسه، اسپانیا، سنگاپور و سوئد اشاره کرد.

برگزاری این نمایشگاه در کشورهای مختلف باعث جلب بیش از 1.5 میلیون بازدیدکننده در سراسر جهان شده است.

 

 

 

سباستیائو سالگادو (متولد1944، برزیل) در ابتدا به عنوان یک اقتصاددان فعالیت می‌کرد. او به واسطه‌ی همسرش که برای رشته‌ی دانشگاهی‌اش معماری مجبور بود عکاسی کند، به این هنر علاقمند شد. پس از آن در سال 1973 او فعالیت حرفه‌ای عکاسی را در پاریس آغاز کرد و به مدت 17 سال تا 1994با آژانس‌های سیگما، گاما و مگنوم همکاری می‌کرد. از آن سال به بعد با همراهی همسرش للیا آژانس عکاسی آمازوناس را تاسیس کرد و به طور انحصاری به فعالیت‌های خود می‌پردازد.

سالگادو سفیر حسن‌نیت یونیسف و عضو افتخاری آکادمی هنر و علوم آمریکا نیز هست. از مهم‌ترین جوایزی که تاکنون دریافت کرده می‌توان به جایزه‌ی لایکا (1985)، انتخاب به‌عنوان عکاس سال (1986)، جایزه هسلبلاد (1989)، مدال طلای عکاسی از باشگاه هنرهای ملی نیویورک، مدال همکاری افتخاری انجمن رویال فتوگرافیک (1993) و تقدیر توسط یونسکو (2012) اشاره کرد.

سباستیائو سالگادو تا پیش از آنکه به سراغ پروژه‌ی تکوین برود، پروژه‌های عکاسی زیادی را در کشورهای مختلف جهان به انجام رسانده بود.

آمریکایی دیگر (1986) و ساحل (1988). او برای مجموعه‌ی کارگران (1993) به مدت شش سال به 23 کشور سفر کرد و از معدنچی‌ها، کشاورزان چای، ماهیگیران و کارگرانی که در کارهای صنعتی مشغول به کار بودند عکس می‌گرفت.

پس از آن مجموعه‌ی مهاجران (2000) را ارائه داد که به خاطرش به 35 کشور سفر کرده بود تا مردمی را به تصویر بکشد که روستاهایشان را ترک کرده و ساکن شهر شده بودند. از مکزیکی‌های قاچاق شده به آمریکا و یهودی‌های فراری از شوروی تا آفریقایی‌هایی که برای رسیدن به اروپا زندگی‌شان را به خطر انداخته بودند. چهره‌ها (2000) و آفریقا (2007) هم از دیگر پروژه‌های او بوده است.

 

 

اما تکوین این مجموعه‌ی آخر و تحسین‌شده‌ی سالگادو از سال 2004 آغاز شد و هشت سال زمان برد تا به نتیجه برسد.

سالگادو به منظور کشف ناشناخته‌های جهان و شناساندن زوایای کهن آفرینش، 32 بار به مناطق مختلفی از جهان سفر کرد تا چهره‌ی دست‌نخورده‌ی طبیعت و انسان را معرفی کند. از جزایر گالاپاگوس در غرب اکوادور تا کوهستان‌های رواندا، از سیبری و زمین‌های یخ‌زده‌ی قطبی تا کوه‌های شمال اتیوپی و گراند کانیون در آمریکا، بیابان کالاهاری در جنوب آفریقا و جنگل‌های اندونزی و ماداگاسکار.

 

 

سالگادو این پروژه‌ را در جزایر گالاپاگوس آغاز کرد، آن‌جا که تلاش می‌کرد از یک خرچنگ غول‌پیکر عکسی بگیرد. او می‌گوید: «سر پا ایستادم تا عکس بگیرم اما خرچنگ ترسید و دور شد. بنابراین باید روی زانوانم می‌نشستم و شانه‌ام را خم می‌کردم و فقط در همین حالت هم‌سطح خرچنگ می‌شدم و می‌توانستم عکسم را بگیرم. همان موقع بود که یاد گرفتم باید به دیگر گونه‌های زنده احترام بگذارم، همانطور که به گونه‌ی انسانی خودم می‌گذارم. من از طبیعت مرده عکس نمی‌گیرم.»

 او در مصاحبه‌‌ای گفته بود: «من در 59 سالگی این کار را آغاز کردم و فکر می‌کردم پیر شده‌ام. اما حالا در آستانه‌ی 70 سالگی هستم و حالم خوب است. پس برای شروع دوباره آمادگی کامل دارم. زندگی یک دوچرخه است، باید رو به جلو حرکت کنید و تا زمانی که نیفتاده‌اید باید پا بزنید.»

 

 

پروژه‌ی اخیر سالگادو، از اقدامی که او و خانواده‌اش در مزرعه‌ی خانوادگی‌شان انجام دادند و الهام گرفته است.

زمانی که در سال ۱۹۹۰، پدر سالگادو مزرعه‌ی دامداری‌اش در برزیل را به او و همسرش لِلیا سپرده بود. سالگادو با یادآوری خاطرات دوران کودکی‌اش، مزرعه‌ی پدرش را بهشتی توصیف می‌کرد که نیمی از آن جنگلی با پرنده‌ها، پلنگ و تمساح‌های باورنکردنی بوده است.

اما هنگامی که پس از سال‌ها به آن‌جا می‌رود با زمینی روبرو می‌شود که پس از دهه‌ها جنگل‌زدایی، به محیطی فاجعه‌زده بدل شده بود.

 

سالگادو برای احیای بهشت از دست‌رفته‌ی دوران کودکی‌اش، با همراهی همسرش درخت‌کاری در ملک شخصی‌شان را آغاز کردند و درختان بسیاری در آن‌جا کاشتند و مسبب بازگشت پرنده‌ها و دیگر گونه‌های وحشی به آن محل شدند و آن‌جا به حفاظت‌گاه طبیعی مبدل کردند.

او متاثر از این اقدام تصمیم گرفت تا نواحی بکر و دست‌نخورده طبیعی در سراسر جهان را به‌همراه حیات‌وحش و فرهنگ‌های سنتی و بومی باقی‌مانده در این نواحی که زندگی مدرن بر آن‌ها اثرگذار نبوده، را به تصویر بکشد.

او می‌گوید: «ترجیح می‌دادم تا بخش وسیعی از صحنه‌های باورنکردنی را روی این سیاره کشف کنم. خوب است که نزدیک به نیمی از کره‌ی زمین کاملا دست‌نخورده است.»

 

 

 

سالگادو مجموعه‌ی سفر تکوین را این‌طور توصیف می‌کند: «نامه‌ای عاشقانه به زمین و به مقاومت طبیعت»

عکس‌هایی که این سوال و تردید را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند که این عکس‌ها مرثیه‌ای برای طبیعت هستند یا حمد و ثنای آن؟

او می گوید: «من کارهای این مجموعه را به عنوان یک خبرنگار یا انسان‌شناس انجام ندادم، تنها برای لذت صرف بود که دنبال این کار رفتم. این از نظر من یعنی لذت و خوشگذرانی. دو ماه پیاده‌روی، رفتن به هیمالیا و استوا لذت غیرقابل وصفی به من داد و حالا می‌خواهم آن را با همه سهیم باشم. اما بعد از پایان این پروژه امیدم به آینده‌ی این سیاره بسیار بیشتر از قبل شده است. فکر نمی‌کنم تصاویر من به خودی خود هیچ کاری بکنند، اما همه‌ی آن‌ها کنار هم با تمام اطلاعاتی که امروزه در دسترس است، شاید بتوانند چیزی به دنیا و فهم بشری اضافه کنند.»

 

 

کتاب این مجموعه با دو شکل و اندازه‌ی متفاوت توسط انتشارات تاشن به چاپ رسیده است. یک نسخه با 520 صفحه و اندازه‌ی 24.3 × 35.5 سانتی‌متر منتشر شده و نسخه‌ی دیگر به تعداد محدود و با اندازه‌ی بزرگ 46،8 × 70 سانتی‌متر و در 704 صفحه و با جلد چرمی و امضا شده توسط سالگادو ارائه شده است.

 

 

مرکز بین‌المللی عکاسی (ICP) در نیویورک یکی از نهادهای معتبر و پیشرو در دنیای عکاسی‌ست که به تمامی وجوه و شکل‌های عکاسی می‌پردازد. برگزاری نمایشگاه و برنامه‌های آموزشی از جمله فعالیت‌های این مرکز است. از زمان تاسیس این مرکز تاکنون بیش از 700 نمایشگاه ارائه شده و کلاس‌ها و دورهای‌های آموزشی در سطح‌های مختلف برای هزاران نفر برگزار شده است.



به اشتراک بگذارید: