صفحات‌خالی یک آلبوم‌عکس ایرانی | نمایشگاه نیوشا توکلیان۱۳۹۴/۰۲/۲۵

نمایشگاه تازه‌ای از آثار نیوشا توکلیان با عنوان صفحات خالی یک آلبوم عکس ایرانی از 23 اردیبهشت (13 مه) در  The Chapelle des Beaux-Arts پاریس برپاشده است.

این نمایشگاه پروژه برگزیده پنجمین جایزه فتوژورنالیسم کارمینیک در فرانسه است که جایزه 50 هزار یورویی آن تیرماه 93 توسط بنیاد کارمینیک به نیوشا توکلیان اهدا شد.

این نمایشگاه به سرپرستی آناهیتا قباییان مدیر گالری راه‌ابریشم و رییس هیات داوران این جایزه در سال 2013  برگزار می‌شود.

 

 

 

توکلیان درباره‌ی موضوع این نمایشگاه می‌گوید:

این مجموعه حاوی 200 قطعه است که به‌صورت پرتره، مستند و لنداسکیپ عکاسی شده است. حدود شش‌ماه شبانه‌روز روی این پروژه کار کردم. سوژه اصلی این عکس‌ها جوانان ایرانی و زندگی روزمره آن‌ها در تهران است. آدم‌های معمولی که شاید به‌ظاهر جذابیت خاصی برای دوربین نداشته باشند اما به گمان من اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنید، زندگی‌شان پر از داستان است. جوانی که در کافه‌ای کوچک در تهران کار می‌کند، معلم جوانی که زبان انگلیسی تدریس می‌کند و هرروز برای رسیدن به محل کارش در شهرری سوار اتوبوس می‌شود... جوانانی که از دریچه نگاه بسیاری از ما، زندگی‌شان جزو عادی‌ترین و معمولی‌ترین تصاویر است.

 

نیوشا توکلیان (1360، تهران) عکاس خودآموخته‌ای است که فعالیت حرفه‌ای‌اش را در سن ۱۶ سالگی در روزنامه زن آغاز کرد.

از سال ۲۰۰۲ عکس‌های وی در نشریات معتبر بین‌المللی هم‌چون مجله تایم، نیوزویک، اشترن، لو فیگارو، کالرز، نیویورک‌تایمز، در اشپیگل، لوموند، ن ر ی هندلس بلد و نشنال ژئوگرافیک
به چاپ رسیده‌اند.

توکلیان به‌غیراز ایران در کشورهای مختلفی در خاورمیانه همچون عراق، لبنان، سوریه، عربستان و پاکستان از درگیری‌های منطقه‌ای و بلایای طبیعی و مستند اجتماعی عکاسی کرده است.

عکس‌های او تابه‌حال در موزه‌های مشهوری در جهان ازجمله موزه هنر لس‌آنجلس، موزه هنرهای زیبا بوستون، موزه ویکتوریا و آلبرت و موزه بریتانیا در لندن به نمایش گذاشته‌شده است.

 

 

 

 

 

توکلیان درباره‌ی علت انتخاب این موضوع و شیوه‌ی کارش می‌گوید:

در شهر از کنار آدم‌ها که می‌گذشتم، کسی را انتخاب می‌کردم که احساس می‌کردم می‌تواند قصه‌ای برای خودش داشته باشد، با آن‌ها همراه می‌شدم و سعی می‌کردم به‌جای آنکه فقط از خودشان عکاسی کنم، تهران را از دریچه نگاه آن‌ها ببینم. سعی کردم این مجموعه بخش کوچکی از داستان زندگی این آدم‌های معمولی را تصویر کند. عکس‌هایی که معمولاً از ایران دیده می‌شود پر از تضاد و کنتراست است و من به‌عنوان یک عکاس ایرانی از این نگاه خسته شده‌ام. علت اصلی انتخاب چنین سوژه‌ای دور شدن از همین نگاه تکراری بود. البته کار برای من به‌مراتب سخت‌تر بود؛ چراکه به تصویر کشیدن تضاد، کار بسیار آسان‌تری است.

 

 

 

 

نیوشا توکلیان اندکی پس از اعلام نامش به‌عنوان برنده جایزه‌، در پی اختلافاتی که بین او و بنیاد به وجود آمد با انتشار بیانیه‌ای با گلایه از دخالت‌های مدیر بنیاد در انتخاب عکس‌ها و به خطر افتادن آزادی هنری‌اش، اعلام کرد جایزه‌ی خود را پس می‌دهد.

 

 

اما این اختلافات میان بنیاد کارمینیک و نیوشا توکلیان چندان دوام نیافت و بعد از مدتی طولانی بحث و مذاکره به نتایج مثبتی رسید.

توکلیان گفت: بنیاد پذیرفته که ازاین‌پس دخالتی در کار من نخواهد داشت و من هم با شرط این‌که به‌عنوان هنرمند؛ نام و ویرایش و گزاره‌نویسی آثارم بر عهده‌ی خودم باشد، این شرایط جدید را پذیرفته‌ام.

 

 

 

 

این جایزه‌ی فتوژورنالیسم توسط بنیاد کارمینیک که در فرانسه برگزار می‌شود از سال 2009 باهدف حمایت و ترویج نوعی فتوژورنالیسم جستجوگر که به مواردی از زندگی در نقاط حساس و خبرساز جهان می‌پردازد و در اخبار روزمره حضور ندارند راه‌اندازی شد.

این جایزه از ابتدای آغاز فعالیت تاکنون 5 برنده داشته است: Kai Wiedenhöfer (غزه، 2009) ،  Massimo Berruti (پشتونستان، 2010) ، Robin Hammond (زیمبابوه، 2011) ، Davide Monteleone (چچن، 2012) و نیوشا توکلیان (2013، ایران)

 

 

این نمایشگاه که از از 23 اردیبهشت (13 مه)  آغازشده تا 17 خرداد 94 (7 ژوئن 2015) ادامه دارد.

هم‌زمان با این نمایشگاه کتاب آن نیز توسط انتشارات معتبر کرر ورلاگ منتشر  با 105 عکس در 160 صفحه و اندازه 24×28 سانتی‌متر به‌صورت دوزبانه‌ی انگلیسی و فرانسوی منتشرشده است.



به اشتراک بگذارید: