گفت‌وگوهای خاموش
ویکتوریا سوراشِنسکی
۱۹۷۹ . اوکراین
مترجم: فاطمه بردال
۱۳۹۳/۰۴/۰۲

مرز بین یک شخص با شخص دیگر کجاست؟ خط‌های افقِ ما از چه عرضی عبور می‌کنند؟ چه چیزی نزدیکی را شرح می‌دهد؟

نزدیکی و صمیمیت در خانواده‌های ما اغلب به یک مسئولیت سنگین تبدیل شده که ما در تمام طول زندگی‌مان آن را به دوش می‌کشیم.

از والدین‌مان شروع می‌کنم، کسانی که نمونه‌های اصلی روابط آینده‌ی ما هستند، ما با این دست پرسش‌های روزمره عقب می‌افتیم و مدام منحرف می‌شویم.

نقاط قوت، ضعف، درگیری و کشمکش، ترس، آسیب‌ها و مسائل حل نشده‌ی روابط ما با یکدیگر، همه‌ی این جنبه‌های روحی ـ روانی بشریت، موضوع تحقیقات بصری و مفهومی من هستند.

«دیالوگ‌های خاموش» پروژه‌ی اخیر من است که در این پروژه، مردم را در لحظات مواجه‌ی روانی با خودشان و یا کسانی که به آن‌ها نزدیک هستند را به تصویر می‌کشم.

در میان این لحظاتی که انعکاس خودشان را می‌بینند و آن دیالوگ ذهنی را می‌گویند یک واقعیت خاص و مسلم درباره‌ی رابطه شان آشکار می‌شود و نمود پیدا می‌کند. تمامی سوژه‌ها مردم حقیقی در رابطه‌های حقیقی هستند، اما صحنه‌ها در حد متوسط به منظور نشان دادن اصل و ماهیت آن تغییر کرده‌اند. روند کاری من بسیار شهودی ست و هدف من به عنوان یک هنرمند به وجود آوردن و ایجاد شرایطی ست که اجازه می‌دهد این لحظات ابرازی و مکاشفه‌ای در مقابل دوربین من رخ بدهد. تمامی عکس‌ها در محیط شخصی و خصوصی سوژه‌ها گرفته شده است.

 


به اشتراک بگذارید: