خواهران براون
نیکلاس نیکسون
۱۹۴۷ . آمریکا
آینه‌ها
۱۳۹۳/۰۷/۲۴

نیکلاس نیکسون سال 1947 در شهر دیترویت به دنیا آمده و در دانشگاه میشیگان رشته‌ی ادبیات انگلیسی خوانده است. او عکاسی را به شکل تجربی آغاز کرد. اما سال‌ها بعد به دانشگاه نیومکزیکو رفت و در مقطع فوق‌لیسانس هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. نیکلاس در حال حاضر به‌طور نیمه‌وقت به عنوان استاد عکاسی در کالج هنر و طراحی ماساچوست مشغول به تدریس است.

بخش عمده‌ای از فعالیت‌های عکاسی نیکسون در ایالت ماساچوست بوده، او اولین سری از عکس‌هایش را با دوربین قدیمی و قطع بزرگش، از چشم‌اندازهای هوایی شهر بوستون آغاز کرد. او بعدتر چشم‌اندازهای شهری و آسمان‌خراش‌ها را رها کرد و به عکاسی از انسان‌ها علاقمند شد و از نزدیک به ثبت زندگی مردم بومی و کم‌درآمد پرداخت.

ایوان جلویی، بچه‌مدرسه‌ای‌ها، خانه‌های پرستاری، نابینایان، سالمندان، مبتلایان به ایدز، روابط زوجی و بیماران از مجموعه‌های موفق او در دهه‌های 80 و 90 بوده است.

به غیر از این‌ها، در پروژه‌ی عکاسی از خانواده‌اش، او با دوربین سنگین و قطع‌ بزرگش، با سبکی مثال‌زدنی عکس‌هایی از زندگی خصوصی خود، زن و دو فرزندش ثبت کرد. عکس‌هایی که عموما نماهایی بسته از لای تن و بدن خودشان بود و جلوه‌هایی عاشقانه در ستایش یک زندگی خانواد‌گی را ارائه می‌کرد.

آثار نیکلاس در مجموعه‌های عمومی و خصوصی بسیاری در آمریکا، از جمله موزه‌ی هنر مدرن نیویورک، گالری ملی هنر واشنگتن، موزه‌ی ‌هنر مدرن سان‌فرانسیسکو، موزه‌ی هنر لوس‌آنجلس و موزه‌ی هنرهای زیبای بوستون یافت می‌شود.

 

چهار خواهر؛ چهل سال

نیکلاس نیکسون در ابتدا آگوست 1974، یک عکس از ببه (همسرش) و سه خواهر او گرفت و چون از نتیجه راضی نشد نگاتیوش را دور انداخت.

تابستان 1975 او بار دیگر هنگامی که به ملاقات خانواده‌ی همسرش رفته بود از همسر و خواهران او خواست که پرتره‌ی دسته‌جمعی‌شان را بگیرد.

نتیجه یک عکس سیاه و سفید بود از چهار زن جوان با لباس تابستانی، ایستاده در برابر پس‌زمینه‌ای از درختان و چمن. در این زمان خواهران براون، میمی 15ساله ، لوری 21ساله ، هدر 23 ساله و ببه 25 ساله بودند.

 

 

از چپ به راست: هدر، میمی، ببه و لوری

 

یک سال بعد، هنگام فارغ‌التحصیلی یکی از خواهرها، در حالی که آن‌ها آماده‌ی ثبت عکس بودند، نیکلاس پیشنهاد داد به ترتیب و هم‌چون عکس قبلی‌شان بایستند. سپس از آن‌ها خواست در صورتی که ممکن است این کار را هر سال انجام دهد. و با موافقت آن‌ها پروژه‌ی عکاسی خواهران براون آغاز شد.

نیکسون با دوربین قطع بزرگ چوبی 10×8 اینچ کار می‌کند و اغلب از نگاتیو سیاه و سفید استفاده می‌کند و نگاتیوها را هم خودش ظاهر می‌کند.

 

سوزان مینوت نویسنده‌ی آمریکایی در نیویورک تایمز درباره‌ی این مجموعه نوشته است: «در این مجموعه پیر شدن زنانی را می‌بینیم که در چرخه‌ی تجربه‌های زندگی می‌افتند. وقتی در عکس‌ها دقت می‌کنیم، می‌فهمیم که فقط پیر شدن چهره‌ی این زنان را تعریف نمی‌کند. همان‌طور که تصاویر به ما نشان می‌دهد، این همان چیزی است که به نظر می‌رسد بزرگ شدن و حرکت به سوی بزرگسالی است. حقیقتی انکارناپذیر که از عکس‌ها می‌آموزیم: صبر و بردباری است.»


 

همه‌ی عکس‌ها در محیط بیرون و نور طبیعی و در اطراف بوستون گرفته شده‌ و خواهرها همیشه با یک ترتیب ایستاده‌اند. عکس‌ها نمایشگر پیوستگی و زنجیر خواهرانه این چهار چهره طی سال‌های متمادی است.

 

آرتور اولمن درباره این مجموعه می‌نویسد: «هم‌چنان که خواهرها پیر می‌شوند و درگیر مسیر زندگی خود می‌‌شوند هر کدام از ما هم، خودمان و خانواده‌مان را می‌بینیم که در گذر زمان در حال تغییر هستیم. خواهرها با ما بزرگ می‌شوند و مبنایی را ایجاد می‌کنند تا بر طبق آن پیشرفت خود را بسنجیم.»

 

1993 | بوستون

 روند عکاسی در هر سال، تاثیر اندک گذر زمان بر روی بدن را نشان می‌دهد و برخی اتفاقات در زندگی خواهرها مانند بارداری نیز آشکار است. با این حال با وجود تغییر ظاهر فیزیکی خواهران، رفتار و بیان هر یک به طور قابل ملاحظه‌ای در هر عکس ثابت مانده است.

 

سوزان مینوت در ستایش عکس‌ها می‌گوید: «مفهوم و عکاسیِ نیکلاس نیکسون به دلایل بسیاری درخشان است. نخست این‌که به دور از چیزهای اضافی‌‌ست و در مرحله دوم بهترین ادای احترام به وقایع چهل سال زندگی چهار خواهر است. نگاه همه‌ی این‌ها دوست‌داشتنی‌ است و تصاویرشان زیباست.»

 

نیکسون لحظه‌هایی را ثبت کرده که در آن هر چهار خواهر خود را صادقانه نشان می‌دهند. همچون همان دخترانی که در اولین پرتره بوده‌اند. و این مهارت اوست که توانسته به طور مداوم چهار دهه زندگی این چهار خواهر را ثبت کند.


به اشتراک بگذارید: