هجده‌سالگی
ناتان دویر
۱۹۷۲ . اسراییل
مترجم: مهدی مرادی‌زاده
۱۳۹۴/۰۴/۰۶

ناتان دویر در سال 1972 در ناهاریا به دنیا آمد. او یک عکاس اسراییلی است که بیشتر به ثبت جنبه‌های انسانی مباحثی از قبیل سیاست، اجتماعی و فرهنگی می‌پردازد. پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد خود در رشته‌ی هنرهای بصری دانشگاه نیویورک عضو هیات علمی مرکز عکاسی بین‌المللی (آی‌سی‌پی) شد.

عکس‌های ناتان تاکنون در نشریات بین‌المللی همچون نیویورک‌تایمز، نیوزویک، وال‌استریت ژورنال، استرن، تمرکز، بار، دیلی میل، پاریس بازی، لوموند، فیگارو و در میان دیگران منتشر شده است.

او هم‌اکنون در نیویورک زندگی می‌کند و برای پروژه‌های عکاسی به سراسر دنیا سفر می‌کند. آثار او اکثرا توسط آژانس عکاسی پولاریس و گالری آناستازیا منتشر می‌شود. او جوایز مهمی را در سراسر دنیا به خود اختصاص داده ازجمله جایزه‌ی بزرگ عکس سال، مسابقه سالیانه (پی‌ان‌دی)، جایزه سالیانه‌ی عکاسی نیویورک و جایزه عنکبوت سیاه‌وسفید.

 

 استیتمنت 

اگرچه بیشتر عمر عکاسانه‌ی خود را در اسراییل گذراندم و در آن‌جا بزرگ شدم، اما به این نتیجه رسیدم که هیچ‌گاه حقیقتا جامعه‌ی اعراب آن را درک نکردم. یک‌پنجم کل جمعیت شامل صدها هزار خانوار که درون مرزهای اسراییل پس از به وجود آمدنش در سال 1948 باقی ماندند. این اقلیت بزرگ که اکنون دچار بحران هویت می‌باشند، در میان نبرد بین اسراییل و فلسطین به فراموشی سپرده‌شده‌اند.

در این محیط سیاسی شدید، من به داستان این مردم که در کشوری اقلیت هستند که اکثریتش را یک فاکتور مذهبی تعیین می‌کند، علاقه‌مند شدم. هدف و آرزوی من مقابله و مخالفت با تصورات غلط و کلیشه‌ا‌ی مردمی است که درون کشور من مرا وادار کرده‌اند که آنان را بیشتر دشمن ببینم تا یک دوست.

تصمیم گرفتم که تمرکز خود را روی دختران و پسرانی که 18 ساله هستند معطوف کنم. مقطع حساسی از زندگی آن‌ها زمانی است که مدرسه را تمام می‌کنند و قانونا یک بالغ شناخته می‌شوند و می‌توانند رأی بدهند. ولی مانند بیشتر هم‌سن‌وسالان یهودی‌شان اکثریت به خدمت سربازی نمی‌روند. تصمیم گرفتم که از این به‌قول‌معروف دشمن‌ها پرتره‌ای بگیرم که دغدغه‌های درونی و ایمان‌های فرهنگی که درون این مردان و زنان جوان مشترک بود را برجسته کند.

امیدوارم با عکاسی کردن سوژه‌هایم در فضای روزمره‌ی خود حس و حال روزمره‌ی آن‌ها را به تصویر کشیده باشم. ماهیت این پرتره‌های محیطی بیش از این‌که بر سمت زیبایی شناسانه پهلو بزند، به دینامیک پیچیده‌ی استقبال سرد آن‌ها از غریبه‌ها و زبانِ ایما و اشاره‌‌شان در مقابله با نزدیکی ما می‌پردازد.

هجده‌سالگی، یک دعوت هنرمندانه است به نزدیک شدن. پروژه‌ای باهدف آشتی از طریق درک و احترام متقابل. نمایی درونی توسط کسی که به‌طور طبیعی یک غریبه به‌حساب می‌آید. اگر من به‌عنوان یک مرد اسراییلی یهودی توانسته‌ام به درون زندگی خصوصی سوژه‌هایم راه پیدا کنم پس دیگران هم می‌توانند.


به اشتراک بگذارید: