بهشت
مارسلا پانیاک
۱۹۹۱ . لهستان
مترجم: صادق طاهری
۱۳۹۴/۱۱/۰۴

مارسلا پانیاک (1991، لودز لهستان) عکاس جوانی است که هم‌اکنون به‌عنوان دانشجوی عکاسی در مدرسه ملی فیلم در لودز در حال تحصیل است. او که عکاسی را از سنین کودکی آغاز کرده با شیوه‌های متفاوت جست‌وجو و تجربه می‌کند تا احساسات خود را از طریق عکس بیان کند.

 

مارسلا پانیاک، در گفت‌وگو با الکساندر استریکر درباره‌ی ارتباط خود را تاریخ عکاسی می‌گوید: «یک نکته مشترک بین همه‌ی عکاسان وجود دارد: آن‌ها تاریخ را ثبت می‌کنند. آن‌ها گواهی از وجود مکان و حضور افراد هستند. این ویژگی جادویی، جمع‌آوری عکس‌های تاریخی را به یک کار شگفت‌انگیز تبدیل می‌کند: این عکس‌ها به شما امکان سفر در زمان را می‌دهند.

علاوه بر آن، علاقه‌ی من به خاطرات است. عکاسی قدرت حفظ مکان و افرادی را دارد که ما حتی آن‌ها را نمی‌شناسیم. عکاسی قدرت خلق زندگی ابدی را دارد. ایده‌ی خاص استفاده از کارت‌های ویزیت یک‌دفعه به ذهنم رسید. چیزهای فراموش‌شده و رهاشده بسیاری دور و بر ما هست که در بازار دست‌فروش‌ها پیدا می‌شود. چیزهای بلااستفاده‌ای که اگر بدانید چه مفهومی برایتان دارد بسیار باارزش می‌شوند. اگرچه من این عکس‌ها را به شیوه‌ای معاصر بازسازی کردم، درزمانی که بخشی از تاریخ شده و شاید افراد دیگری در آینده آن را به یاد بیاورند.

در ابتدای کارم، من به این خاطر از عکاسی لذت می‌بردم که از شیوه مکانیکی ساده‌ای استفاده می‌کردم و می‌توانستم تصویر متفاوتی از واقعیت را خلق کنم. بدین ترتیب، می‌توانستم احساساتم را بیان کنم، مخصوصاً احساساتی که نمی‌شد در قالب واژه‌ها بیان کرد.

درگذر زمان، کشف کردم که الهام هنری من زندگی خودم است؛ بنابراین، از رسانه‌های مختلف بهره می‌برم تا بتوانم احساساتم را آن‌گونه که می‌خواهم منتقل کنم. تجربه کردن تکنیک‌های مختلف به من امکان ارائه پیچیدگی زندگی و تنوع احساسات خودم را می‌دهد. به همین خاطر است که با مونتاژ، ویدئو، طراحی و فرایندهای دیگر کارکرده‌ام؛ اما پایه و اساس همه‌چیز همچنان تصویر عکاسانه است.»

 

 استیتمنت 

زمین‌های بهشتی در اساطیر یونان جایی بودند که روح قهرمانان و افراد پارسا در آن زندگی ابدی داشتند. در این سرزمین دارای آرامش و سعادت ابدی، این روح‌ها عاری از هرگونه درد و رنج هستند. آن‌ها زمانی نامتناهی برای قدم زدن در چمنزارهای زیبا که مملو از موسیقی، صنوبر و نرگس سفید است، خواهند داشت. نرگس سفید گلی است که نماد مرگ، سوگواری، ناراحتی، اندوه، احساسات و ابدیت است.

از بیان شاعر انگلیسی، آلفرد لورد تنیسون:

دیگران در دره‌های بهشت ساکن‌اند،

که با جسم‌های خسته خود در بستری از نرگس سفید آرمیده‌اند.

 


به اشتراک بگذارید: