پیدایِ ناپیدا
دوروتی دیس
۱۹۶۱ . آلمان
مترجم: کیانا فرهودی
۱۳۹۴/۰۴/۲۰

دوروتی دیس (متولد ۱۹۶۱، آلمان) پزشکی و عکاسی خوانده و به‌عنوان عکاس و پزشک در برلین به کار مشغول است. او در کارهایش به داستان‌هایی می‌پردازد که بر عهده‌ی او گذاشته می‌شوند. عکاسی برای او راهی برای ارتباط برقرار کردن با غریبه‌ها و داستان‌هایشان است.

کارهای او در مجلات آلمانی و اروپایی متعددی چاپ‌شده‌اند و در سیاتل، ورمونت، پاریس، ورشو، لیتوانی و برلین به نمایش درآمده‌اند.

 

 استیتمنت 

قویاً به این نکته اعتقاد دارم که نه کلمات یک فرد که صورت اوست که  مقصود او را به بهترین شکل منتقل می‌کند.

می‌توانم بگویم آنان که زندگی‌ سخت‌تری را از سر گذرانده‌اند توانسته‌اند این سختی و رنج را به قدرتی درونی تبدیل کرده و از آن استفاده کنند.

من در پرتره‌هایم تلاش کردم تا صداقت و خودآگاهی این افراد را به تصویر بکشم و نشان دهم که این خصوصیات چطور می‌توانند دردی درونی و نامر‌یی را به امری واقعی و ملموس تبدیل کنند.  

 

 

به‌عنوان یک پزشک به‌خوبی به قدرت زبانِ بدن و به‌خصوص به اهمیت حرکات صورت واقف هستم. به نظر من صورت هر فرد یک نقشه‌ی زنده‌ است. نقشه‌ای از تجربیات انسانی که بر صورت هر فرد نقش بسته و با دقت به آن می‌توانیم آن فرد را – تا حدودی – بشناسیم.

هدف من در این پروژه این بود که به یک چهره به تنهایی،  به دور از عناصر موجود در اطرافش بپردازم و ببینم که این چهره چه‌حرف‌هایی برای زدن و به تصویر در آمدن دارد.  

در این مجموعه بیشتر سراغ افرادی رفتم که زندگی‌ روزمره‌شان در مرز حیثیت و اعتبار می‌گذشت، کسانی که مجبورند با افتراها و سرزنش‌های بیرونی و درونی زندگی کنند و این پذیرفتن آسیب‌پذیری و کامل نبودن انسانی است به آن‌ها قدرت یگانه‌ای بخشیده.

این اشخاص در تعریف‌های غالب و استاندارد زیبایی نمی‌گنجند اما برای من نماینده‌ی وقار انسانی هستند و من می‌خواستم با این مجموعه به آن‌ها، به افرادی معمولی، افرادی شاید به‌اندازه‌ی کافی در دنیای امروز مهم انگاشته نمی‌شوند ادای احترام کنم. به یکتایی آنان که به قولی در «مرکز جهان» نیستند.


به اشتراک بگذارید: