پسر
کریستوفر اندرسون
۱۹۷۰ . کانادا
آینه‌ها
۱۳۹۳/۰۵/۱۷

 

کریستوفر اندرسون سال 1970 در کانادا متولد شد. او سال‌های اولیه زندگی‌اش را در تگزاس گذراند و هم ‌اکنون در نیویورک زندگی می‌کند.

کریستوفر در سال 1996 با U.S. News قرارداد بست و همان‌جا بود که رخدادهای اجتماعی هم‌چون بحران اقتصادی روسیه، وضعیت مهاجران افغانی در پاکستان و انتخاب ایوو مورالس در بولیوی را ثبت کرد.

 

 از مجموعه‌ی پناه‌جویان هائیتی

 

اندرسون در سال 1999 به خاطر ثبت عکس‌هایی از پناه‌جویان هائیتی که سوار بر قایق‌های ‌چوبی ‌دست‌ساز در تلاش برای رفتن به امریکا بودند، تحسین شد.

وی از سال 2005 عضو آژانس مگنوم است و با نیوزویک و نشنال ژئوگرافیک و نیویورک مگزین هم همکاری کرده است.

اندرسون عکاسی را آکادمیک نخوانده و در دانشگاه در رشته‌ی ارتباطات بین‌الملل، انسان‌شناسی فرهنگی و ارتباط انسانی تحصیل کرده است. خودش معتقد است تحصیلاتش به حرفه‌اش بسیار نزدیک است چرا که کارهایش را نوعی از انسان‌شناسی بصری می‌داند و شیوه‌ی کارش را مستند تجربی می‌نامد.

 

یک مرد در لباس شیطان در تظاهرات خیابانی | ونزوئلا | 2006

 

 از آثار کریستوفر اندرسون پنج کتاب به نام‌های غیرداستانی (2003)، دولت سرخ (2008)، کاپیتولیو (2009)، بلو بلان روژ (2011) و پسر در سال 2013 منتشر شده است.

 کتاب پسر یک اثر شخصی از اندرسون محسوب می‌شود. او که با عکس‌های‌ مستند و تحسین‌شده‌اش از مناطق جنگی در جهان شناخته می‌شود، سال 2008 با تولد فرزندش، به دور از هیاهوهای جهان، این بار در خانه‌‌ مجموعه‌ی تازه‌اش را آغاز کرد. 

اندرسون می‌گوید: «این عکس‌ها واکنشی خالص به یک تجربه‌‌ی منحصر به فرد است؛ تجربه‌ی تولد فرزند. همان زمان که در حال لذت بردن از این تجربه‌ی تازه‌ام بودم، پدرم مبتلا به سرطان ریه تشخیص داده شد. در زمینه‌ی کار با موضوعاتی که بازتاب زندگی و مرگ است، من خودم را پیدا کردم. به خاطر حضور فرزندم، و نقش من به عنوان فرزند، با معنای تازه‌ای روبرو شدم که لازم بود حواسم بیش از گذشته به نشانه‌هایی در زندگی خودم باشد.»

 

 

 دو صفحه از کتاب پسر

جیمز استرین، نویسنده‌ی نیویورک تایمز درباره‌‌ی این کتاب می‌گوید:  

این تصاویر در نگاه اول مثل عکس‌های فوری خانوادگی‌ست که به آسانی توسط یک عکاس معمولی گرفته شده. اما خب این عکس‌ها در عین گزنده‌بودن، به وضوح عشق یک پدر به خانواده‌اش را نشان می‌دهد.

کتاب پسر، در واقع شعر عاشقانه‌ی اندرسون است به «ماریون دوراند» همسرش، «اطلس» پسر 3 ساله‌اش و «لین» پدرش.

پروژه‌ی پسر ظاهرا آسان به نظر می‌رسد، خانواده‌ی اندرسون در کنار او بود‌ه‌اند و او قرار بود از آن‌ها عکس بگیرد. اما این پروژه برای عکاس دشواری‌های خاص خودش را داشته، به عنوان مستندنگاری با پدر مبتلا به سرطان و تلاش برای درک اینکه‌ یک عکاس جنگ، به عنوان پدر، شوهر و فرزند، مسئولیت‌های دیگری هم دارد.

 

جنگجوی طالبان | افغانستان | 2001

 

اندرسون، که یکی از پرکارترین عکاسان مستند نسل خودش هست می‌گوید: «من از زمانی که خودم را پیدا کردم، نگاه بدبینانه‌ای داشته‌ام. وقتی که می‌بینید که مردم رنج‌دیده به دنبال راه نجاتی می‌گردند، از خودتان بپرسید: چه چیزی متعلق به همه است؟ همه چه معنی دارد؟ اما لحظه‌ای که برای اولین بار فرزندتان را در دست‌ می‌گیرید پاسخ تمامی این سوال‌ها را می‌یابید. احساس تازه‌ای از امید و تولدی دوباره. دریافتن درکی درست از احساس پدر و مادرتان هنگام تولد اولین فرزندشان. می‌فهمید پدر و مادر بودن توامان حسی همراه با ترس و عشق است.»

 

بازار زیر پل هوایی | صربستان | 2008

 

تام لینینگر، عکاسی که در تگزاس زندگی می‌کند درباره‌ی مجموعه‌ی پسر می‌گوید: «فرزند داشتن و فرزند بودن دو چیز متفاوت است. عکس‌های اندرسون از همسر و فرزندش، و مبارزه‌ی پدرش با سرطان، درباره‌ی روابط پیچیده، ناشناخته و در عین حال دوست‌داشتنی در زندگی‌است. کتاب اندرسون بیانیه‌ی تصویری او در ستایش عشق است.»

 اندرسون، که یکی از پرکارترین عکاسان مستند نسل خودش هست لحظاتی صمیمی و آرام از زندگی‌اش را ثبت کرده است.

او می‌گوید: «من امیدوار به درک لحظات و احساسات دلنشینی بودم که پیش‌تر در عکس‌هایم از زندگی مردم ثبت کرده بودم، چیزهایی که مرتبط با احساسم بود اما به من تعلق نداشت.»

 

 

بازی کودکان در تپه‌های مشرف به بیت لحم | از مجوعه‌ی اسراییل - فلسطین

 

اندرسون در سال 2000 موفق به دریافت مدال طلای رابرت کاپا و حضور در جمع‌ نامزد‌های جایزه پولیتزر شد. سال 2001  به خاطر پروژه «سنگ‌اندازان غزه» جایزه عکاس جوان کُداک و برای عکس‌هایش از پناهندگان افغانی در پاکستان جایزه «ویزا دو» جشنواره پرینیان فرانسه را برد.

عکاس برگزیده مطبوعاتی (2005)، نامزدی دریافت جایزه پیکتت (2009) ، دریافت جایزه گتی ایمیجز گرانت (2008) و یکی از برگزیدگان ورلدپرس فتو (2006و 2007) و جایزه لید آلمان (2013) به عنوان بهترین عکاس مستند بخش دیگری از موفقیت‌های اندروسن می‌باشد.

طی 10 سال اخیر کریستوفر نمایشگاه‌های انفرادی در گالری‌هایی در نیویورک ، ویرجینا، مسکو، پاریس و ... برگزار کرده و در نمایشگاه‌های گروهی متعددی در کشورهای مختلف جهان حضور داشته است.

 

ویرایش و تنظیم| حسن بردال


به اشتراک بگذارید: