شهر رویایی
آنوک استکیتی
۱۹۷۴ . هلند
مترجم: فاطمه بردال
۱۳۹۳/۰۵/۲۰

سال 2006 در طول سفرمان به کردستان و عراق، ما به پارک تفریحی در دهوک، شهری نه چندان جذاب در نزدیکی مرز ترکیه و سوریه می‌رفتیم.

روزنامه‌های آن روزها پر بود از گزارش‌های حمله، آدم‌ربایی و درگیری‌های فرقه‌ای. در همان حال ما بستنی می‌خوردیم، چرخ و فلک سوار می‌شدیم و با بازدیدکنندگان مختلف در پارک صحبت می‌کردیم.

در فضای خوب و دلپذیر پارک که به همان اندازه نیز سورئال بود، بازدیدکنندگان خیلی راحت و صریح از زندگی روزانه، ترس‌ها و امیدها و آرزوهایشان برای آینده حرف می‌زدند.

کردها، عرب‌ها، سربازان امریکایی، مسیحیان، مسلمانان شیعه و سنی بخشی از جمعیت عراق بودند که در آن مبارزه‌ی مرگبار، بیرون از دروازه‌ها و مکان‌های امنیتی، برای داشتن و ساختن شهر رویایی‌شان تلاش می‌کردند.

بازدید آن سال در واقع نقطه‌‌ی شروع این سفر و بازدید از پارک‌های تفریحی دیگر از در مکان‌های گوناگون جهان بود.

طی سال‌های 2006 تا 2010 ما از پارک‌های تفریحی شهر رویایی (عراق)، لوناپارک بیروت (لبنان)، اسراییل (سوپرلند)، سرزمین‌سرگرمی (فلسطین) ، شهر بی‌نظیر (رواندا)، جیمی دوک (کلمبیا)، دنیای فانتزی (اندونزی)، نونهو و چایملانگ (چین)، ترکمن‌باشی (ترکمنستان) و عروسک چوبی (آمریکا) دیدن کردیم. اگرچه فضاهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی هر کدام از این مکان‌ها تا حد زیادی متفاوت و دور از یکدیگرند اما شکل ظاهری آن‌ها فضای یک جهان را القاء می‌کند.

حضور چراغ‌های پرنور و درخشان، مناظر افسانه‌ای و باغ‌های بی‌نظیر و حفاظت شده در تمامی این پارک‌ها، فضایی با ارزش ساخته، به ویژه برای افرادی که می‌خواهند از حقیقت زندگی روزانه‌شان که در شرایط و مصیبت‌های اجتماعی محصور شده، بگریزند و خود را در بی‌زمانی قرار دهند.

در طول تمامی این سفرها برای ما بیش از پیش این نکته آشکار شد که پارک‌های تفریحی مکانی فراتر از محل تفریحی و سرگرمی‌ست، هر چند اغلب مواقع نقش آن‌ها نمادین بوده است.

مبدا ، محل و موضوع انتخاب شده از پارک‌های تفریحی نشان‌دهنده‌ی نگاه و بینش ما به وضعیت اجتماعی و سیاسی آن کشورهاست. پشت این سوژه‌های معصوم، نوری بس تیره و تار پدیدار می‌شود که سوال‌هایی را در ذهن ما مطرح می‌کند، راهی که می‌تواند واقعیت‌های مختلف و گوناگون را به تصویر بکشد.

 


به اشتراک بگذارید: