نگاهی به آثار آرنو رافائل مینکیننمترجم: فاطمه بردال
۱۳۹۳/۴/۲۳

 

این مجموعه از آن جهت قابل توجه است که آرنو آن را مدتی قبل از ظهور پست‌مدرنیسم آغاز کرد و با حضور مستمر در بسیاری از حرکت‌ها و جنبش‌ها در حوزه‌ی هنر و عکاسی معاصر و نیز «هنرِ اجرا» و «هنرِ بدن» ادامه داد.

با این حال تصاویر او شامل شرح یک سفر حماسی است که در آن به ماجراجوییِ فیزیکی در طبیعت و دنیای شهری و سفر روحی و روانی انسانی تنها، می‌پردازد.

او تمام جنبه‌های کارش را جست‌وجو می‌کند، سیمای زندگی خود را روشن می‌سازد، در میان فرهنگ‌ها می‌ایستد و مستندات خود هنرمند را در یک ریسک بالا برای دستیابی به تصویری قوی، به یاد‌ماندنی و جاودانه می‌کند.

 

 

 

کالمن و براندو به مناسبت استمرار پروژه‌ی آرنو و پر‌رنگ کردن اسطوره‌های زمینی جشنی بر‌پا می‌کنند و 120 عکس را از مجموعه‌ی او انتخاب و چاپ کرده و به صورت یک شعر تصویری آن را ترکیب می‌کنند.

در آن مجموعه آن‌ها آثار متفاوت و متمایزی از آرنو که از سال 2000 تا به آن روز ثبت شده بود را به نمایش گذاشتند. عکس‌های آن مجموعه تا آن زمان منتشر نشده یا کمتر دیده شده بودند و برای اولین بار به نمایش درآمدند.

بیش از یک سوم این آثار تا پیش از آن در هیچ‌کجا به نمایش در نیامده بود. این نمایشگاه مروری بر آثار این هنرمند بود و برای اولین بار نمایش آن به صورت جامع و ارائه‌ی آثار در مقیاس (اندازه) بزرگ بود و تاثیر و نفوذ این تصاویر بعد از گذشت سی و پنج سال چشم‌گیر بود.

 

 

اغلب عکس های مینکینن سیاه و سفید و سورئال هستند. بیشتر آن‌ها در چشم‌انداز‌ها واقع شده‌اند، اما در شهرهای بزرگ و کوچک، از آمریکا و اروپا گرفته تا سرزمین مادری‌اش فنلاند.

آرنو خود می‌وید: «هیچ‌گونه دستکاری یا ویرایش و تغییر دیجیتالی در عکس‌ها صورت نگرفته، بلکه آن‌ها همان چیزی هستند که به طور مستیم مقابل لنز دوربین من اتفاق افتاده است.»

گریس گلوک در نیویورک‌تایم این‌گونه می‌نویسد: «جادوگری که از طبقه‌بندی شدن سرپیچی می‌کند.»

همان‌طور که او همه‌جا دوربین‌اش را برپا می‌کند و رابطه‌ی میان خودش و محیط، نورِ روز و بی‌زمانی لحظه را دنبال و بررسی می‌کند. »

کیت داویس، کریتور هنری موزه‌ی نلسون آتکینز نوشته است: «به‌طور کلی آثار مینکنن نشان‌دهنده‌ی یک گفت‌وگوی عمیق و شخصی‌ست با طبیعت، یک اندیشه‌ی هنری در کششش بین دیدن و رویا، بین اتحاد و بیگانگی.»